Ye’is bataklığında ümit çiçeği yetiştirebilmek

“Arkadaş! Amele ve tâate muvaffak olamayan azaptan korkar, ye’se düşer. Binaenaleyh, a’mâle muvaffak olamayanlar, ye’se düşmemek için şu âyete müracaat etsin:

“De ki: Ey günahta aşırı giderek nefislerine zulmetmiş olan kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin. Muhakkak ki Allah bütün günahları bağışlar. Şüphesiz ki O çok bağışlayıcı, çok merhamet edicidir.” Zümer Sûresi, 39:53.”(Mesnevi-i Nuriye/Katre/Hâtime)

Ana rahmine düştüğünde başladı senin bu muazzam hayat yolculuğun. Sonra da ardından dünya meydanına geldin. Aslında dünyaya gelmen, senin için bir “başlangıçtı” ama asıl başlangıç zamanın çok ötesinde idi. Çünkü , O Ruh (asm) “Kün emri” ile vücut bulduğunda vücut buldu herşey. Evet, ruhu Üfleyen’e (c.c) ve Üflenen’e (asm) borçlusun yokluk âleminden varlık âlemine çıkışını.

Ve sana düşen, Yaradan’ı (cc)herşey sona ermeden tanımak ve “Allah” diyebilmek, ecel pençesi böğrüne değmeden. Sonrasında itaat etmek O’na (c.c), imtihan sahnesindeki perden kapanmadan. Kıldan ince boynunu enaniyetinle şişirip nefsinle kalınlaştırmadan Rahman’a eğebilmek. Kılıçtan keskin nefs-i emmarene imanınla göğüs gerebilmek. İmanına sarılmak dört bin elle.. Kucaklamak ve bırakmamaya çalışmak hayatın hatime verene kadar... O hüsn-ü hatime sonrasında da ebedî bir kucaklaşma ve kavuşma ile, huzur-u kalp ile hakiki bir hayatı bulabilemek.

Allah’a inanmaktır yaşayabilmek, “Allah’a inanmak”.... İnanmayan “yaşıyorum” diyorsa aldatıyor olmalı kendisini. Zira “Hiç ölmeyecekmiş gibi yaşayanlar hiç yaşamamış gibi ölürler” bilirsin. Ve En Sevgiliyi (asm) tanıyabilmektir yaşamak. Suretini görmeden, yüzünün çizgilerini bilmeden âşık olmak ve sîretine vurulmaktır. Aslında sadece sünnetinde erimek O Kutlu Sevgilinin (asm). O’na bakıp hayal âleminde, “Esselamu aleyke Ya Resulallah (asm)” derken, “Ümmet” lafzını hak etmek için mânevi cihada kalkmak aslında. Bu imanî mücahedede bilmem kaç kılıç darbesi yediğin halde yine de yuvarlanmamak küfür çukurlarına. O’na (asm) olan her itaatsizliğinin neticesinde, kalbinde ve ruhunda derin yaralar açıldığını farkedebilmek. O darbeler kaç kez inmiş olsa da, tekrar mânen ayağa kalkıp “affet beni Ya Rab” deyip yine O’nun (asm) sünnetine sarılmak..sarılabilmek. Utansan da geçmiş hatalarından ve günahlarından yine gidilecek tek kapının O’nun (c.c) kapısı olduğunu bilip sarılabilmek sünnet-i seniyyeye.

İşte dünyevî dertler ve imtihanlarla boğuşurken, böyle tefekkürle meşgul olabilmek. Bunları düşünebilmek. Hayal âleminde yüzünü eteğine döküp gözyaşlarını sel gibi akıtıp ağlayabilmek gerçek sevgiliye (c.c) ve bunu tevâzu perdesi altında can gözünü akıtmadan yapabilmek. Ve insanlardan uzaklaşıp başbaşa kaldığında kendi kendinle, secdelere kapanıp, can gözünün de hakkını verip, nasıl ki kir su ile akıtılır öyle de gözyaşlarıyla akıtmak günahlarını ve arınmak, tasaffi etmek...

Cenab-ı Hakk’a layık bir “kul” ve Resulullah’a layık bir “ümmet” olamamanın derdini-kederini hissetmek..Ama O’nun (c.c) kulu ve O’nun (asm) ümmeti olduğuna şükredip sevinerek “Kadere iman eden kederlerden emin olur” deyip sıyrılabilmek gamlardan ve kederlerden.

Yeis bataklığında işte böyle bir ümit çiçeği yetiştirebilmek..“La Taknetu!” (ümitsiz olma!) ya sarılmak yani..O’nun (asm) bize öğrettiği gibi Rahman’ın dilinden.

Sıradan olmadığını bilmek, Kâinatın halifesi olduğun için.

Sıradan olmadığını bilmek O’nun (asm)ümmet’i olduğun için.

Ve şükredebilmek Allah’a, “şükrü ve tövbeyi” bize öğrettiği için...

Yeni Asya - Akif Arslan (tıkla)

Yorumlar

Yorum Gönder

Bu blogdaki popüler yayınlar

Kağıdı kalemi bırak ve arkana yaslan: Sınav Bitti!

Resim
Buyur etsek de etmesek de bir gün ecel kapımızı çalacak ve içeri girecek. Azrail’le tanışma şerefine nail olduğumuzda imanla kabre gireceksek eğer, şehadet getirerek imtihan perdesini kapatacağız inşallah! Peki ya sonrası... Okullarda sınav biter de hoca “kâğıdı kalemi bırakın ve arkanıza yaslanın” der ya hani... Artık yapacak bir şey yoktur. Sınav esnasında o kâğıda ne yazdıysanız o. Sınav sonrası doğru cevaplanan sorular pek de ehemmiyet kesb etmezler. Kesb etse dahi alacağınız nota hiçbir katkısı olmaz. Evet, dünya imtihanı da öyle olacak. Azrail gelecek ve “kaldır kafanı amel defterinden ve arkana yaslan” diyecek. Belki de sen daha “ne oluyor?” demeden ruhunu kabz edecek. Bu dünyaya niye gönderilmiştim? İlim ve duâ vasıtası ile tekemmül etmeye. Peki tekemmül edebildim mi? İşte bu sorunun cevabı sana sorulacak olan o müthiş soruya vereceğin cevapla bir derece anlaşılacak: “Men Rabbuke? Rabbin Kim?”  Dünyada tekemmül edebildiğin yani Cenâb-ı Hakk’ın isimlerini tanıyabildiğin ölçü...
Devamı

Aksaçlılar! Gençlerin size ihtiyacı var!

Resim
Hizmet-i Kur’âniye’de her yaştan Nur talebesine şedîd bir ihtiyaç var. Ve bizim mesleğimizin esasında yaş ile alakalı bir derecelendirme yok. “Zaten mesleğimizin esası uhuvvettir. Peder ile evlât, şeyh ile mürid mâbeynindeki vasıta değildir. Belki hakikî kardeşlik vasıtalarıdır. Olsa olsa bir üstadlık ortaya girer.” 1  Genç heyecanlıdır, tez canlıdır. Bazen çok kararsızdır, bazen de aşırı alıngandır. Gün olur bir bakıştan dahi etkilenip size darılabilir. Sürekli bir motivasyon ihtiyacı içerisindedir. Çünkü gencin bedeni taze olduğu gibi, kalbindeki binlerle lâtife de tazedir. O lâtifeler de kendisi gibi hassas ve kırılgan olabilir. Elbetteki bu bahsettiğimiz tüm gençler için geçerli değil ama ekseri böyledir. Düşünün! Nasıl bir devirde yaşıyoruz? Zaman ahirzaman! Bu vatan gençleri de dahil olmak üzere gençlik ömür sermayesini sorumsuzca ve  gelişi güzel harcıyor. Kimisi kendisini alkolün kucağına atmış, kimisi de nisa taifesinin şeytanın avaneleri kısmına kendini kaptırıp onl...
Devamı

Konu Komşu Duymasın!

Resim
İnsan kardeşine hiç kıyabilir mi! Bir derdi, tasası varsa sormadan, soruşturmadan yanına koşar. Haklı-haksız demeden elini uzatır. Küsmez, darılmaz. Yan gözle bakıp darıltmaz. Bağırmak istemez ama nefsine uyup bazen de bağırır. Sonra pişman olur ve sarar sinesini kendi sinesiyle. Onun hakkında istese de suizan etmez, edemez. “Benim kardeşim yanlış yapmaz!” der müfritane bir hüsn-ü zan ile. Evet, bu ifrattır ve yapılmamalıdır. Ama mevzu kardeş olunca ister istemez “yapılmazlar yapılır hale geliyor.” Bazen görse de yanlışlarını, kabullenemez. Kardeştir sonuçta, düzeltmek ister. Onu kırmadan düzeltme çabası içine girer. Duyurmaz kimselere kardeşinin hatalarını. Duyurmamaya azami dikkat eder. Kardeşler, arada kedi yavruları gibi boğuşur ve sonrasında yine kedi yavruları gibi oyuna dalarlar kinsiz, nefretsiz. Anneler hep derler ya: “Aman çocuklar! Kavga etseniz de konu komşu duymasın..Siz sonrasında gülüşüp eğleşirsiniz de komşu sizi hep kavga ediyor bilir. 'Bunlar nasıl kardeşlermiş, b...
Devamı