yedekleme

İnsan kainattaki tüm meseleleri zahiren “aklı” ile idrak etse de akıl sadece bir anahtar hükmündedir. Anahtarın, kapının kilidini açabilme istidadı varsa da kapıyı açabilme kabiliyeti yoktur. Yani, kilidi açar lakin kapıyı açamaz. Kapıyı açan iradedir, yani cüz-i ihtiyarıdır. "İman, Cenâb-ı Hakkın, istediği kulunun kalbine, cüz-i ihtiyarının sarfından sonra ilka ettiği bir nurdur." (1) Kilidi açıp, kapıyı açamamak ya da açmamak, aslında kilidi açmamakla eşdeğerdir. Her iki durumda da kapı kapalıdır çünkü. Kısacası iradesi olmayan akıl pek de akıl değildir aslında.. Bir de, iradesi de aklı da tam olup, vicdanlarının sesini kısanlarımız var aramızda.. Vicdanın görevi en önemlisi belki! Vicdan, akıl anahtarını, o anahtar için tasarlanmış doğru kilide sokması gerektiğini söyleyen Rahmani bir sestir, insanın içinde mütemadiyen konuşan.. Yorulmak bilmeyen.. Susmak bilmeyen.. “Evet, fıtrat ve vicdan akla bir penceredir; tevhidin şuâını neşrederler.”(2) “Vicdanın gözü daima açıktır!”...

Çok ızdırap dolu bir gündü.. Acılar içimde birer yılan misali tüm zehirlerini içime akıtıyorlardı sanki.. İhtiyar adama sordum : “Neyin nesidir bu?? Ne yapmam gerekir çözümünü bulamadığım bu ızdıraplara karşı?” Kolumdan tuttu ve beni yakınımızdaki çocuk parkına götürdü.. Oturduk.. Cevabı çok geçmeden orada verecekti bana: “Her şey insanlar içindir evlat,her şey insanlar için!” ..ve sustu yaşlı adam.. Acı çekmek..zorluklarla karşılaşmak..ağlamak..kederlenmek..dertlenmek..kötülükler..zulumat içinde kalmak bazen.. Yani tam bir matemhane-i umumiye… Hepsi ama hepsi insanlar içindi öyle mi???? Her şey insanlar içindi öyle mi??? Peki ya güzellikler(!) “Bak” dedi İhtiyar, “Bak,görüyor musun şurada oyun oynayan çocukları? Bak orada bir de daha konuşmayı bile öğrenememiş minik bir evlat var..tıpkı bir zamanlar senin de konuşamadığın gibi o da konuşamıyor.” İzlemeye başladık o minik yavruyu..aradan 5-10 dakika geçmemişti ki çocuk ağlamaya başladı.. Boğazını yırtarcasına ağlıyordu..gözyaşlarına bo...