yedekleme

“Muhabbet şu kâinatın bir sebeb-i vücududur. Hem şu kâinatın rabıtasıdır, hem şu kâinatın nurudur, hem hayatıdır. İnsan kâinatın en câmi' bir meyvesi olduğu için, kâinatı istilâ edecek bir muhabbet, o meyvenin çekirdeği olan kalbine derc edilmiştir. İşte, şöyle nihayetsiz bir muhabbete lâyık olacak, nihayetsiz bir kemâl sahibi olabilir.”(24.Söz) Allah için sevmek..sevebilmek.. Ama kimi? Neyi? Çoğu zaman içimizdeki fırtınalara “dur!” diyemeden kalbimizdeki alevlerin, ağzımızdan burnumuzdan çıkmasına maalesef engel olamıyoruz. Ağızdan çıkan alevler bazen bir kelime ile bazen kurulmuş bir cümle ile bazen de hal ve tavırlarımız ile karşımızdaki kardeşimizin canını yakıp, üzebiliyor. Ama bu can yakma ve üzme meselesi sadece dediğimiz gibi ağızdan çıkan lafızlarla değil bazen de lisan-ı hal ile olabiliyor. Tavırlarımızla onu umursamadığımızı, enaniyetimize yenik düşüp bizim için önemsiz olduğunu gösterme çabası içine girebiliyoruz. Ve bunu kendimize bile itiraf edemiyoruz maalesef. Aslın...

Gazetemiz Yeni Asya, içimizden geçirip de cümlelere dökemediğimiz, kelimelerin kifayetsiz kaldığı meseleleri biiznillah öyle kifayetli hale getirerek bizlere sunuyor ki, bizde yaşattığı duygulara kelimeler yine kifayetsiz kalıyor. Bazen hizmetimize yapılan bir saldırıdan muzdarip olup üzülüyor, bazen de dâvâmız olan Kur’ân hizmeti ile ilgili öyle güzel bir haber alıyoruz ki, kalbimiz pervane olup uçuyor, hisler kendinden geçip coşuyor. Ama maalesef çoğumuz bu yaşadığımız hâleti tam anlamı ile cümleler haline getirip başkalarına aktaramıyoruz. Aktarsak da sanki birşeyler eksik kalıyor. Ama gazetemizi elimize alıp okudukça, o tarif edilmesi zor ve cümlelerin, dile getiremediğimiz duyguların, orada dile getirilmiş, satırlara dökülmüş, sayfalara aktarılmış olduğunu görüyoruz. Okudukça diyoruz ki: “Düşünüp de kelimelere dökemediklerimi nasıl da anlatılmış, nasıl da izah edilmiş.” O zaman üzüntülerimizi ne şeklide bir kavl-i leyyin ile bir cümle haline getirmemiz gerektiğini öğreniyor ve bir...